Przykładowo — przedmioty ukazane w zbliżeniu odbiera się jako metafory (w języku naturalnym występowałyby one jako metonimie). Taką właśnie rolę pełnią zdjęcia zdeformowane, np. gwałtowne powiększenie wyciągniętej ku widowni ręki. W latach dwu­dziestych kino radzieckie odkryło, że kadry montażowe zdolne są do przekształcania ob­razów przedmiotów w język pojęć abstrakcyj­nych. Całą serię tego typu eksperymentów za­proponował Siergiej Eisenstein w Październiku.Jeżeli punkty ...

Jest to powtórzenie. Kilkakrotne pokazanie te­go samego przedmiotu na ekranie stwarza pe­wien szereg rytmiczny — i znak przedmiotu zaczyna się odrywać od oznaczanego przedmio­tu. Jeśli naturalna forma przedmiotu jest ukie­runkowana lub nacechowana pod kątem „za­mknięty — otwarty”, „światło — ciemność”, wówczas powtarzalność przytłumia znaczenia materialne, a uwypukla sensy oderwane — lo­giczne lub asocjacyjne. Za przykład mogą tutaj służyć schody i ko­rytarze ...

Jednak centralne miejsce w świecie „słów” filmowych zajmują obrazy człowieka. Obraz człowieka wchodzi do sztuki filmowej w po­staci całego świata złożonych znaków kulturo­wych. Na jednym biegunie sytuuje się tu wła­ściwa rozmaitym kulturom Symbolika ciała ludzkiego (symbolika oka, twarzy, ust, rąk itd.), na drugim zaś — gra aktorska jako środek łączności z widzem i jako określona komunika­cja znakowa.Semiotyka gestu i mimiki ...

W sztuce nowożytnej punkt widzenia tekstu odznacza się niestałością w utworach języko­wych zwłaszcza w powieściach, i względną sta­bilnością w malarstwie i teatrze. W kinie (i to ujawnia jego istotę narracyjną) punkt widze­nia jako zasada konstruowania tekstu repre­zentuje ten sam typ, co powieściowy punkt widzenia, a nie malarski, teatralny lub fotogra­ficzny. Przy tym, jeżeli istnieją paralele mię­dzy dialogiem literackim w kinie ...

Montaż jest jednym z najlepiej poznanych, a zarazem wywołującym ostre starcia polemicz­ne środkiem filmowym. Siergiej Eisenstein, jeden z twórców oraz propagatorow teorii praktyki kina montażowego, twierdził, ze „film — to przede wszystkim montaż”. Pragnąc prześledzić rozwój montażu w dziejach kina, Eisenstein wyznaczył trzy etapy jego ewo­lucji:„Dla kina, któremu właściwy jest jeden punkt widzenia — najważniejsza jest kompo­zycja plastyczna.Dla kina, któremu właściwych ...

Rolę montażu w konstrukcji plastycznej peł­ni połączenie kompozycyjnego uogólnienia ob­razu z samym obrazem, świadome «ułożenie» w kompozycji oraz uogólniony «kontur» obrazu.«Rolę» uogólnienia pełni montaż na drugim etapie .[…].Rola montażu w filmie dźwiękowym polega głównie na wewnętrznej synchronizacji obrazu dźwięku”. „Kino montażowe” miało jednak i ma nadal wielu przeciwników. Spośród sporej liczby teo­retyków nie uznających montażu za uniwersal­ną formułę języka filmowego wystarczy ...

W tym drugim rodzaju kina montaż nie odgrywa widocznej roli, toteż Bazin wymienia tych mi­strzów kina niemego, którzy w swej poetyce poświęcali mu niezbyt dużo miejsca.Właśnie ta druga tendencja zdaniem Andre Bazina przeważała w kinie dźwiękowym i w drugiej połowie XX wieku wyznacza kierunki rozwoju tej sztuki.Rozważmy więc najpierw samo pojęcie mon­tażu. Zjawisko montażu w znaczeniu, które na­dano temu terminowi ...

Szereg artystycz­ny — czyli następstwo elementów strukturralnych w sztuce — konstruuje się inaczej niż nieartystyczne szeregi strukturalne.Typowe następstwo nieartystycznych elemen­tów strukturalnych formuje się w następujący sposób. Dowolny system komunikacyjny można badać w dwóch aspektach — z punktu widze­nia struktury inwariantnej oraz jako realizację zasad strukturalnych tego systemu za pomocą pewnych środków materialnych. I tak np. Fer- dinand de Saussure początkowo ...

Ponieważ w miarę wydłużania się tekstu narastają też nakładane nań ograniczenia struk­turalne, dlatego liczba możliwości wyboru ele­mentu następnego będzie stale malała. Zatem w każdym prawidłowo skonstruowanym tekś­cie ładunek informacyjny od początku do końca będzie się zmniejszał, a redundancja (możli­wość przewidzenia prawdopodobieństwa poja­wienia się elementu następnego w linearnym szeregu tekstowym) — będzie wzrastała. Nale­ży jeszcze podkreślić coś innego. Komunikacja nieartystyczna zakłada, ...

Mówiący i słuchacz jednakowo władają ję­zykiem ojczystym i na tyle dobrze, iż w czasie zwykłej pogawędki przestają go zauważać. Ję­zyk zauważamy wtedy dopiero, gdy człowiek mówiący używa go w sposób niezwykły, indy­widualny: żywy, obrazowy, artystyczny — lub zły, niepoprawny gramatycznie, jąkając się bądź nie wymawiając niektórych głosek. Zaś język używany normalnie, poprawny, jest w zwykłej wypowiedzi niezauważalny. Słuchają­cy zwraca uwagę ...