Wynika stąd fundamentalny wniosek: za sprawą przekształ­cania nieskończonej przestrzeni w kadr obrazy stają się znakami i mogą oznaczać nie tylko to, co wizualnie odzwierciedlają. Nad tym, co mo­gą oznaczać zbliżenia i plany ogólne, będziemy się zastanawiać nieco później. Obecnie ważne jest to, że są one zdolne stać się znakami umownymi, że z prostych odbitek rzeczy po­trafią przekształcać się w słowa ...

Kadr wchodzi do całości filmowej za­chowując samodzielność nosiciela odrębnego znaczenia. Właśnie owa podtrzymywana przez całą strukturę języka filmowego odrębność kad­ru stwarza ruch obustronny, czyli dążenie do przezwyciężania samodzielności kadru i włą­czenia go w bardziej złożone jednostki znacze­niowe lub też rozbicia na elementy znaczące niższych poziomów.Kadr pokonuje swoją odrębność w przebiegu czasowym dzięki montażowi. Następstwo dwóch kadrów, jak zauważyli to już ...

Dawno już stwierdzo­no, iż ruch na ekranie wywołuje wrażenie głębi (zwłaszcza ruch po osi prostopadłej do płasz­czyzny ekranu). Czeski teoretyk sztuki Jan Mukarovsky już w latach trzydziestych wskazywał na analogiczną funkcję dźwięku. Dźwięk przesunięty względem swojego źródła wywołuje wrażenia przestrzenne. Mukarovsky proponował pokazać na ekranie pędzącą na pu­bliczność furmankę, a w warstwie dźwiękowej utrwalić tupot kopyt konia, którego na ekranie ...

Wielki językoznawca szwajcarski, twórca lingwistyki strukturalnej Ferdinand de Saussure, określając istotę mechanizmów językowych pisał: „W języku wszystko sprowadza się do różnic, lecz również wszystko sprowadza się do ugrupowań”.  Wykrycie i opisanie mecha­nizmu podobieństw i różnic pozwoliło współ­czesnej lingwistyce nie tylko głęboko wniknąć w istotę tak złożonego zjawiska społecznego, jakim jest język, ale przyczyniło się do stworze­nia ogólnego schematu komunikacji i ...

Mechanizm rozróżnień i upodobnień warun­kuje strukturę języka kina. Każde przedsta­wienie na ekranie staje się znakiem, czyli m a znaczenie, niesie informację. Jednakże znaczenie to może mieć dwojaki charakter. Z jednej strony, obrazy na ekranie odtwarzają jakieś przedmioty ze świata rzeczywistego. Mię­dzy tymi przedmiotami a obrazami na ekranie wywiązuje siię stosunek semantyczny. Przed­mioty stają się znaczeniami wyświetlanych na ekranie obrazów. Z ...

Jeżeli znaczenia pierwszego typu obecne są w oddzielnych kadrach, to znaczenia drugiego typu występują dopiero w łańcuchu kadrów, w ich następstwie. Albowiem tylko szereg zmieniających się kadrów uruchamia mecha­nizm rozróżnień i ugrupowań, dzięki któremu można wyodrębnić niektóre wtórne jednostki znakowe.W języku filmowym występują dwie tenden­cje. Jedna, bazując na powtarzalności elemen­tów, na potocznym lub artystycznym doświad­czeniu widzów, wyznacza pewien system ocze­kiwań, ...

Jednakże „znaczący” i „zdefor­mowany” są’ synonimami tylko w pierwszych okresach kształtowania się języka filmowego Jeżeli widz ma już doświadczenie w odbieraniu informacji filmowej, porównuje wówczas to, co widzi na ekranie, nie tylko (a czasem nie tyle) z życiem, ile z szablonami filmów już mu zna­nych. W takim wypadku przesunięcie, defor­macja, trik fabularny, kontrast montażowy — w ogóle nasycenie obrazów nadznaczeniami ...

W zależności od kierunku, w jakim zmierza artystyczny rozwój epoki — czy kino ciąży ku maksymalnej filmowości, czy zorientowane jest na wyrwanie się ze świata sztuki w sferę bezpośredniego życia — za zna­czące będą uchodzić różne elementy języka fil­mowego.Zanim omówimy złożone sfunkcjonalizowane zastosowania takich lub innych elementów ję­zyka kina, zatrzymamy się na najbardziej ty­powych. Ponieważ, jak już zauważyliśmy, ele­ment znaczący ...

Każdy z wyszczególnionych wyżej poziomów jest umowny i faktycznie można go rozwinąć w szczegółowe „drzewo klasyfikacyjne”. Tak na przykład kolorystyczne możliwości filmu współczesnego stwarzają całą gradację w ra­mach taśmy czarno-białej; od gwałtownej zmia­ny głębokiego cienia na jaskrawe światło — do licznych odcieni szarości o różnym nasyce­niu (filmowy język barw przypomina analo­giczne środki w grafice). Wybór jednej z tych możliwości można ...

Kadrowi czarno-białemu można przeciwsta­wić kadry dwukolorowe o różnym zabarwie­niu (może odgrywać rolę również ich inten­sywność) oraz wielobarwne, oferujące rozma­ite i nader bogate możliwości kolorystyczne. Rzecz jasna, różnorakie kombinacje tych możli­wości, nawet w obrębie jednego poziomu, dają reżyserowi ogromną ilość środków wyrazowych. Ale na tym lista poziomów języka filmowego nie może być zamknięta.Elementem języka filmowego może być dowolna jednostka tekstu (wizualno-obrazowa, graficzna ...