Kończąc rozważania na temat tych dwóch typów znaków, odnotujmy jeszcze jedną ich właściwość: znaki przedstawiające odbieramy zazwyczaj jako „w mniejszym stopniu znaki” niż słowa. Dlatego przeciwstawiają się one sło­wu także w opozycji: „mogą być narzędziem oszustwa — nie mogą być narzędziem oszus­twa”, w myśl znanego porzekadła: „lepiej jeden raz zobaczyć, niż sto razy usłyszeć”. Słowo mo­że być zarówno prawdziwe, jak ...

Uło­żenie zdania z przedmiotów wystawionych w witrynie sklepu (w tym wypadku każdy ele­ment jest znakiem ikonicznym samego siebie), uchwycenie istoty związków między jego po­szczególnymi składnikami i ustalenie między nimi jej granic — należy do zadań nader trud­nych. Tymczasem wystarczy zamienić przed­mioty na słowa, które je oznaczają, i zdanie ułoży się samo przez się. Znaki umowne są przystosowane do opowiadania, do ...

Światy znaków ikonicznych i umownych nie współistnieją tak całkiem po prostu, lecz stale na siebie oddziałują — niekiedy nakładają sie na siebie, niekiedy się odpychają. Proces’ ich wzajemnego przechodzenia w siebie jest jed­nym z najistotniejszych aspektów kulturowego, opanowania świata przez człowieka za pomocą znaków. Szczególnie jaskrawo ujawnia się on w sztuce.Jednakże gdy przyjrzeć się uważniej teks­tom artystycznym oraz historii sztuk, ...

Jednocześnie zachodzi proces odwrotny: czło­wiek stale pragnie opowiadać za pomocą rysun­ku, Który w swej istocie znakowej nie został powołany po to, by służyć za środek narracji.Skłonność grafiki i malarstwa do opowiadania odbierana jest jako najbardziej paradoksalna i zarazem ciągle aktywna tendencja sztuk przedstawiających. W wypadkach skrajnych znak w malarstwie może uzyskać właściwą słowu umowność nośnika i treści. Takie właś­nie są ...

Malowano je w formach ściśle rytualnych. Gdy faraonem była kobieta niezmiennie rysowano chłop­ca, na autentyczną zaś płeć postaci przed­stawianej wskazywały z kolei podpisy słowne. W tym wypadku wizerunek chłopca stanowił wyrażenie, którego treścią była dziewczynka, co kłóci się z samą istotą znaków przedstawia­jących.Między dążeniem do przekształcania znaków przedstawiających w słowne a opowiadaniem, czyli zasadą konstrukcyjną tekstu, istnieje związek oczywisty i ...

Przede wszystkim jest ona podzielona na rów­ne fragmenty przestrzenne, z którvch każdy obejmuje jakiś epizod z życia głównej postaci. Segmenty ułożone są w porządku chronolo­gicznym, który zakłada również określona ko­lejność czytania. O tym, że nie jest to zwykłe nagromadzenie różnorodnych i nie powiąza­nych z sobą wizerunków, lecz jedno opowiada­nie, decydują… Powtórzenie w każdym przedstawieniu- -segmencie postaci arcypasterza, wykonanej podobnymi środkami artystycznymi ...

Włączenie do tekstów słownych przed­stawień malarskich. Treść ostatnich dwóch punktów łączy po­szczególne wizerunki w słowny kontekst ży­wota świętego, co zapewnia im spoistość nar­racyjną. Łatwo zauważyć, że skonstruowany w ten sposób tekst zdumiewająco przypomina budowę taśmy filmowej: segmentację opowia­dania na kadry oraz — jeżeli uwzględnimy „niemy kinematograf — łączenie obrazowego opowiadania z napisami słownymi (o funkcii graacznej postaci słowa w kinie ...

Kultura jest zjawiskiem wieloaspektowym i przez to jej definicja w poważnym stopniu zależy od pozycji badacza. semiotycznego punktu widzenia kultura jawi się jako urzą­dzenie znakowe o skomplikowanej organizacji, które zapewnia istnienie jakiejś grupy ludzi jako osobowości zbiorowej charakteryzującej się pewnym ogólnym, ponadjednostkowym in­telektem, wspólną pamięcią, jednością zacho­wań. jednością modelowania otaczającego świa­ta oraz jednością stosunku do tego świata. Ze względu na powyższe ...

Ale nie oznacza to bynajmniej, że w określonych sytuacjach historycznych mechanizm kultury nie może na­warstwiać własnych trudności na sprzecznoś­ciach indywidualnego intelektu.Dwoistość w stosunku kultury i jednostki ludzkiej (kultura jako dopełnienie intelektual­nej struktury konkretnej jednostki — kultura jako organizacja izomorficzna w stosunku do jednostki, ale usytuowana na innym poziomiej strukturalnym) wyznacza dwie podstawowe dynamiczne tendencje w mechanizmie kultury.Jedną z podstawowych swoistości ...

Różni to kulturę jako swoistą indywidualność ponadbiologiczną od wszelkich indywiduów biologicznych, których związki wewnętrzne realizują się za pomocą komuni­kowania biologicznego, a nie semiotycznegoj Komunikacja semiotyczna (znakowa) jest jed­nakże związkiem między dwiema (lub kilkoma): jednostkami autonomicznymi. Jeżeli komunika­cje przedsemiotyczne wiążą w jedną całość części, z których żadna nie jest zdolna do egzy­stencji całkowicie autonomicznej, to systemy! znaków zespalają w jedność twory ...