INNY SENS

W tym świetle przeciwstawienie Andre Ba­zina nabiera innego sensu. Wskazuje ono na całkowicie realny fakt w historii kina, kiedy ma się na uwadze zorientowanie prądów arty­stycznych na odtwarzanie potocznego życia lub na konstruowanie koncepcji artystycznych, zorientowanie na montaż fragmentów taśmy fil­mowej lub też na filmowanie „w jednym ka­wałku” z przewagą gry aktorskiej. Jednak przypuszczając, że uniknięcie, ingerencji reży­serskiej jest osiągalne (w dodatku tak prostymi środkami, jak rezygnacja z montażu), uprasz­czamy sprawę; podobnie jest, kiedy uważamy, że likwidując sklejkę likwidujemy zarazem za­sadę montażu. Sklejanie kawałków taśmy oraz ich integra­cja w wyższą całość znaczeniową — to najbar­dziej jawny rodzaj montażu. Właśnie za jego- sprawą montaż stał się środkiem artystycznym i uzyskał teoretyczne uzasadnienie. Jednakże ukryte formy montażu — formy, w których każdy obraz koresponduje z następnym w czasie i wytwarza przez to pewien trzeci sens — są w historii kina zjawiskiem nie mniej zna­czącym.

Poprzedni artykułWE WZAJEMNEJ WALCE
Następny artykułNA TYM POZIOMIE

MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ

spot_img

Najnowsze artykuły

Przeczytaj również